Useless-Button-comp

Het knopje als metafoor voor het leven

“Mogen de bubbels aan?”, vraagt de blotebillenjongen die naast me zit. Voordat hij mijn antwoord afwacht, drukt hij het knopje al in. En huppa: de bubbels staan weer aan.
 

Het meest onzinnige knopje ever

Ik denk alleen maar: waarom? Waarom moeten mensen altijd een knopje indrukken als ze dat zien? Komt het omdat we in een bubbelbad zitten en het daar normaal is dat hij aanstaat? Met daarbij meteen de vraag: ‘Wat is normaal?’.
 
Ooit maakte iemand het meest onzinnige knopje: een apparaatje dat zelf het knopje weer terug zet:
 

 

Alsof mensen altijd een knopje moeten indrukken als ze een knopje zien. Soort van appel uit het paradijs: we willen altijd pakken wat we zien hangen en indrukken wat we in kunnen drukken. Ik houd niet zo van bubbels in het bubbelbad en geniet liever van het vlakke water en de stilte hier buiten in de sauna. Ik kijk boven me en zie de volle maan ‘schijnen’ samen met haar sterren en voel me zo jarig.
 

Ondertussen ben ik jarig

Mijn dertigste levensjaar overdenk ik hier tussen de bubbels. Het was er weer één van uitersten: uiterst gelukkig en uiterst down. De euforie overwon. Thank God. Ik groeide als illustrator en kreeg de tofste modellenklussen waar ik misschien volgend jaar van kan gaan leven. Ik voelde me blij met mijn teckeltje Belle en al haar lieve oppassers. Ik leerde nieuwe mensen kennen die mij inspireerden en mij triggerden om het anders te doen. Festival Watdajel en de Watdajel-familie groeide uit tot de tofste events en de plek waar ik me thuis voel. Het was het jaar van kunst en ik voelde me als een kunstenaar van het leven: zonder doel en tegelijk nog nooit zo gefixeerd om aan te pakken en dingen te maken! Ik herontdekte Berlijn en feestte alles af. Het was ook het jaar van kringloopkleren en mijn neuspiercing die eindelijk eens niet ontstoken was. Ik ging voor de tweede keer met mijn liefde naar Frankrijk op retraite waar ik zo genoot en tot nieuwe inzichten kwam. Ik probeerde me dit jaar los te maken van verwachtingen met als nobel streven: ‘verwacht het onverwachte zonder verwachting’. Het was het jaar van plantenstekkies en cumbia muziek. En naast al deze te gekke avonturen was er ook de winterdip: “Want wat kan ik toch allejezus niet tegen de kou en regen en juist dát seizoen komt er weer aan”.
 

Op zoek naar het onvindbare

Ik kom tot de conclusie dat die wintermomentjes die soms jaren lijken te duren me juist hebben gebracht tot waar ik nu ben: in de sauna met mensen die het bubbels-knopje in blijven drukken. Stiekem lijk ik wel een beetje op dat knopjesverhaal waar ik me nu stiekem dood aan erger. Ik heb twee grote knoppen in mijn leven. De ene is die van de thrills en het avontuur die soms net iets te vaak wordt ingedrukt en waarvan ik denk: vlak water zou soms ook wel even goed zijn. Én dan is er de knop die ik vaak niet kan vinden: de relativering-doe-eens-normaal-knop. Vooral in de liefde en in de winter is die knop ver te zoeken. Liefde maakt kwetsbaar en winter depressief.
 

De maan als reserveknop

De maan met haar kratersmile staart me aan en ik voel dat zij mijn reserveknop kan zijn. Bij haar voel ik me rustig en overvalt het gevoel: ‘Alles komt goed, alles is goed’. Dat voel ik nu even nu ik hier 31 jaar zit te wezen. Heerlijk om in alle rust jarig te zijn en terug te kunnen blikken, zonder mobiele telefoon en verjaardagskringgesprekjes. Ik blik terug op zoveel mooie dromen die werkelijkheid zijn geworden en voel me dankbaar voor dit levensjaar. Ik heb het gekregen van mijn ouders die ooit de avonturenknop in wisten te drukken door mij te maken.

Geen reacties

Post a Comment