16406820_10211612653048749_8737006308765178435_n

Leven als Alice in Wonderland in een kelder vol treintjes.

Het regent al wéér en Belle kijkt naar buiten vanaf de vensterbank in The Village. Het is hier lekker warm, mijn koffie smaakt zoals altijd goed en ik kijk mijmerend naar buiten. Dromend over de zomer die ooit weer gaat komen. Ik zeg mensen gedag en voel me dankbaar voor dit moment van ‘zijn’. ‘Me- time’ een verschrikkelijk woord voor iets wat de laatste jaren lijkt te zijn gecreëerd. Alsof je op geen ‘me-time’ momenten niet ‘me’ bent.
Vroeger hastagde ik ook wat #metimes af en voelde het als iets unieks in een wereld van geleefd worden. Nu is het #metime een soort van natuurlijke staat van zijn geworden. Ontzettend fijn en soms mega ingewikkeld als een soort van complete ontsporing. Vandaag geen werkgever die vertelt wat ik moet doen, is er sowieso al jaren geen leraar meer die huiswerk verwacht en bestaat er geen God meer in mijn leven die vertelt hoe het allemaal zit. Soort van complete vrijheid en chaos tegelijk.
 
Belle, als raamprostituee trekt tal van mensen aan. Zij die altijd in het moment leeft en #metime heeft zonder dat ze het door heeft. Natuurlijk moet ze wel eens wat, maar daar luistert ze niet naar. Nog nooit heb ik een hond gekend die zo slecht luistert of zo eigenzinnig is als zij: ‘Belle, zit!!!! Zit!’. Antwoord: een gefronste kop met een uitdrukking van: ‘Fuck you’, en ze loopt verder. ‘Daar gaat ze’, zoals Clouseau zingt.
 
Soms lijkt #metime iets te zijn geworden van deze tijd. Ik kan me niet heugen dat mensen in mijn omgeving dit vroeger nodig hadden. Mijn ouders heb ik in ieder geval nog nooit horen zeggen: ‘Elize, ik neem even tijd voor mezelf’. Laat staan m’n opa en oma. Zij leefden gewoon hun leven zonder teveel vragen te stellen en met al hun vertrouwen op God, degene die overal een antwoord op heeft.
 
Oma appt of de kleinkinderen willen helpen met de kelder van opa uit te pakken. Opa is jaren geleden overleden en zijn treintjes staan nog steeds op hetzelfde spoor als de laatste keer dat hij er kwam. Ik denk: ‘hoe fijn zou het zijn als mijn leven ook zo duidelijk ‘gespoord’ was als die van opa.’ Gewoon op koers, een duidelijk doel.
Maar anyway. Opa had dus een kelder vol met heuze dorpen, bossen en treinen. Vroeger als kind mocht ik daar met neefjes en nichtjes soms kijken op goedkeuring van opa.
Op de trap zat ik in een mysterieuze ruimte die in mijn beleving zo groot was als een voetbalveld waar een andere dimensie van leven te aanschouwen was. Als een soort van Alice in Wonderland met opa als Alice in het midden, toonde hij zijn treintjes. Treintjes die alle dorpen bezochten en soms liet hij expres wat treinen ontsporen. Dat was eigenlijk het mooiste moment: hij, zijn kinderlijke glimlach, het gegil van ons en de ontspoorde treinen.
 
Ik heb zin om oma te zien en besluit naar Arnhem te gaan waar ze nu nog alleen woont. Ik sta opeens in een kelder die klein, muf en kil is zo zonder het mysterie van opa zijn beleving én die van mij. Het besef daagt dat opa niet alleen altijd opa was, maar het was ook een man met passies én hij bezat een mancave. Zijn #metime van de jaren 90. Toen bestond het dus blijkbaar ook al.
 
Om me heen in dit koffietentje zie ik mensen anno 2017 ook mijmeren en #metime hebben. Een man naast me leest en schrijft wat. Ik denk dat hij professioneel schrijver is, althans dat beeld ik me zo in. Soort van fraaie fantasie omdat ik teveel tijd heb om daarover na te denken. Soort van gekke gewoonte in een wereld van teveel tijd, vrijheid en chaos. Chaos die soms op ontsporing uitloopt en ik glimlachend terug denk aan opa. Opa en zijn pretogen bij elke ontspoorde trein en mijn euforie als kind. Niks mis mee dus, soms zo’n ontspoorde dag.
 

Verliefde opa en oma

Verliefde opa en oma


 
LIEFS

Tags:

5 Comments

  • Christa Bergmann

    31.01.2017 at 20:18 Beantwoorden

    Wat een geweldig inspirerend en mooi voor te lezen verhaal!!! Wauw!! Wat zal opa én oma trots zijn op jou!!! Enne ik ook!!! Ik zie het schouwspel helemaal voor me!

  • Ida Been

    31.01.2017 at 21:41 Beantwoorden

    Dankjewel lieve Elize, dat je mijn vader zo liefdevol gedenkt xxx

  • F.B.L. Been-van Stempvoort

    31.01.2017 at 23:19 Beantwoorden

    Oma. Lieve lieve Liesje, ik heb nog nooit zo’n mooie vorm van zelfreflectie gelezen. Ja wat hebben jullie genoten in opa’s mancave! Ik vind de vergelijking met jouw hang naar me-time en het sporen en ontsporen in die mysterieuze kelder bij opa prachtig! Dank voor je liefde voor ons beiden

  • Nicole

    01.02.2017 at 13:42 Beantwoorden

    Mooi geschreven liesje! En leuke, lieve reacties hierboven 😉

  • Jolien

    03.02.2017 at 17:58 Beantwoorden

    Prachtig. En dan die reacties eronder. Daar word ik gewoon stil van. Keep up the good work! Liefs

Post a Reply to Christa Bergmann Cancel Reply