14725736_10210648552946849_6959723998946007891_n-1

Malle Pietje

Afgelopen zomer tijdens mijn Franse retraite zei mijn yoga leraar het zo mooi: “Hoe kun je een week van te voren nu al weten of je de week later om 20:00 uur zin hebt in pizza met die ene vriendin? Misschien word je wel wakker en denk je: Ik blijf thuis, ga op mijn kop staan en lees een boek”. Toen ik hem dat hoorde zeggen dacht ik: Wauw, hij snapt het.
 
Verwachtingen, weken van te voren plannen en kaderen: iets waar ik echt niet meer tegen kan. Alles wat voelt als moeten, werkt niet meer. Zo spreek ik niet meer af, zie ik mensen spontaan en heb ik de keuze gemaakt om me te laten leiden door de dag die het leven me schenkt.
 
Dit klinkt allemaal wat idealistisch en simpeler dan het in de praktijk is, want m’n omgeving snapt er soms helemaal niets meer van en dat is ook niet zo gek. Twee jaar geleden was ik degene die de (verschrikkelijke) datumprikkers rond mailde, me ergerde als vrienden het niet op tijd invulden en ze vervolgens een geïrriteerde reminder stuurde. Diezelfde mensen hebben nu te maken met een Elize die leeft als Malle Pietje met haar hondje in de stad en die niet te vangen is.
 
Sinds ik leef zonder afspraken en me laat leiden door verrassing en impulsiviteit, leef ik een rustiger leven dan ooit te voren met daarin grote avonturen met mensen die ik voorheen nooit had ontmoet. Als avonturier, met alle tijd op zak, loop ik door de stad, praat ik met mijn dakloze vriend die altijd op hetzelfde bankje zit en zit ik een uur later op een zolderkamer van een nog onbekend meisje klassieke muziek te luisteren.
 
De dag heeft zoveel te bieden als je je losmaakt van afspraken, verplichtingen en ‘moeten’. Soms denk ik wel eens dat we het fijn vinden om te zeggen: ‘Ik ben zo druk’. Alsof je daar een bepaalde status mee bereikt. Nu ik dit schrijf heb ik geen idee wat ik zo meteen ga doen. De keuzes liggen voor me: een opengeslagen tekenboekje, een boek waar ik in ben begonnen (wel een ietwat saai boek…oeps), al mijn dagboeken die ik vanaf m’n tiende heb verzameld en ik terug wil lezen en dan is er nog mijn hondje met wie ik altijd de gekste dingen mee maak. Of misschien ga ik wel naar het filmhuis om de hoek, misschien dans ik tot de zon op komt of misschien zet ik een kop thee en staar ik naar buiten met een goede Spotify lijst.
 
Als iedereen nu eens zou stoppen met plannen en start met de dag te beleven zoals die komt. Zullen mensen dan vriendelijker uit hun ogen kijken en meer rust ervaren? Ik geloof het wel en daarom daag ik je uit om vanaf vandaag even niets meer te plannen. Durf jij het aan?
 
Misschien kom ik je deze week dan toevallig tegen en drinken we een koffietje omdat het kan!
 
 
Liefs, Elize.

1 Comment

  • Marja

    23.01.2017 at 00:49 Beantwoorden

    Dat wilde ik altijd net zo… niks afspreken.. zien op het moment waar je zin in hebt. Maar het lastige is dan, dat wanneer je zin hebt bepaalde mensen te zien, zij op die momenten niet beschikbaar zijn… Juist wel van hun leuke ideeën een plan gemaakt. Zo heeft het z’n keerzijde.

Post a Comment