img_3741

Soort van Robotmensen

Niemand lacht. Zelfs Belle, die in een te schattig rieten mandje voorop m’n stuur zit, is wat zenuwachtig. Belle voorop mijn fiets terwijl mensen ons op de Amsterdamsestraatweg geïrriteerd inhalen tijdens de ochtendspits. Mensen met haast, soort van robotmensen. We fietsen langs kantoorpanden waar mannen strak in pak nu al lijken te vergaderen in een wereld waar het maandagochtend vroeg is. Halleluja: hoe dan?
Stoplicht op rood. Iedereen wacht en ik vraag me af waarom mensen stoppen. Ik wil door.
 
Het is koud en m’n kringloopwinkel-winterjas sluit niet. Waarschijnlijk heeft ooit een oude te dikke vrouw het gedragen omdat de jas half van me afglijd. Daaronder een te dik vest om toch nog warm te blijven. In bruikleen gekregen van m’n vriendje, ooit van z’n oma geweest. Bijzondere kledingcombinatie zo op de Amsterdamsestraatweg in een wereld waar het grijs is. Net als de pakken die in kantoorpanden werken. Pakken in een wereld die ik op deze maandagochtend even niet lijk te snappen. Het gevoel van weg willen, gaat door mee heen.
 
Een soort van buurman zei gisteren tegen me: “Je lijkt soms wel in een eigen droomwereld te leven.” Goede constatering van hem. In een gecreëerde eigen wereld leef ik vandaag inderdaad m’n leven tussen mensen die ik steeds minder lijk te volgen en zij mij.
 
Flashbacks van het weekend komen voorbij terwijl ik nog net op tijd kan remmen voor een verdwaalde scooter (waarom zitten mensen in godsnaam op een scooter?). Ik denk terug aan het te gekke huisfeest wat ik gaf met huisgenoten in de school waar ik woon, het feestje in de Helling en m’n huis wat enerzijds half leeg is gehaald omdat ik volgende week eruit moet en anderzijds plakt. Bier op de grond met stukjes as en chips. Ik zie het als souvenirtjes, gekregen van vrienden terwijl ze lol hadden en dansten op mijn gekke deuntjes.
 
Loslaten, denk ik. Loslaten in een wereld van januari met scooters, plak vloer, kou en mannen in grijze pakken. Ik fiets naar koffietentje The Village. Bestel hier een koffie met een oatmeal cookie en schrijf dit stukje. Even ben ik dan weg in m’n eigen droomwereld tussen mensen die hetzelfde lijken te doen in hun boeken en muziek.
Belle naast me, flirtend met iedereen die binnen loopt. Alsof ze net als ik aanvoelt: deze maandag is van ons. Zonder haast en met de alle tijd op zak. Vandaag creëren we onze eigen wereld tussen de ravage van het afgelopen weekend en kijken we uit naar de dag van vandaag waar wij het leven dromen.
 
LIEFS

Geen reacties

Post a Comment