keek-belle

Terugblik in december

De Latte Macchiato smaakt heerlijk zo in de vroege ochtend, de granola trouwens ook en ondertussen zit m’n teckeltje Belle in de vensterbank van koffietentje KEEK. Mensen aan de andere kant van het raam lopen gehaast heen en weer. Het zal wel komen door de drukke decembermaand: zo’n maand waarin iedereen dingen moet.
Ik zit hier met alle rust van de dag, de zon schijnt in mijn gezicht en ik maak een praatje met Yentl, het meisje dat hier werkt en sinds kort ook een vriendinnetje is geworden: ‘mooi hoe dat gaat’.
 

Ik voel een serene rust en besluit terug te kijken. Beetje mijmerend kan ik uren terugbladeren door oude schrijfsels en fotoboeken. Ik hou van terugkijken en vandaag kijk ik terug op het meest intense jaar ooit, 2016. Het jaar na de keuzes die ik het jaar ervoor maakte: toen de keuzes, nu ernaar leven.
Een jaar vol ontdekkingen. Ontdekkingen in mijn geliefde stad Utrecht met mensen die ik tot vorig jaar nog niet kende, ontdekkingen in Frankrijk waar ik offline ging op de yoga mat en het jaar waarin ik stapel verliefd werd op een man die me inspireert in zijn hele zijn: ‘wauw’!
 

Het jaar waarin ik mezelf suf feestte, soms wat uitgeput raakte en het jaar waarin ik uitrekende hoeveel geld ik nodig had om te kunnen leven. Dit zal het jaar worden van tijd én dat werd het. Vroeger had ik altijd te weinig tijd en de oplossing zocht ik in het plannen. Een soort van rare oplossing gezocht in kaders. Kaders die ik dit jaar los wilde laten. Alles anders. En anders is het zeker geworden.
 

Geen tv, geen nieuws, geen afspraken, geen moeten, geen vlees, geen elektrische pepermolen, geen warme badkamer (het vriest er!), geen zekerheid, maar met alle vrijheid en tijd op zak. Zekerheid is sowieso een illusie en tegelijk zoeken we allemaal een soort van houvast. Ik vraag me af waar ik mijn houvast vandaan haal als ik (op uitzending gemist) kijk naar een aflevering van: De Dolende Dertiger. Ik herken de vraagstukken en onrust die Marlijn Weerdenburg in beeld brengt. Alhoewel de constante onrust dit jaar wel minder is geworden: Thank God!

Rust zit in ons allemaal en wordt sterk beïnvloed door omgeving en mensen om ons heen. In de binnenstad is het niet bepaald een oase van rust maar wel vol passie, koffie-tentjes en inspiratievolle mensen. Passie versus rust: mijn eeuwige zoektocht.
 

2016 is het jaar hoe ik het stiekem altijd al wilde leven; elke dag komt zoals het komt. Ik werk af en toe wat, loop kilometers met Belle, naai m’n tassen, illustreer, doe wat yoga, krijg toffe modelopdrachten, speel cello (nouja, ben begonnen met lessen) organiseer met andere creatievelingen Watdajel en heb lief.
 

Belle likt ondertussen de jus d’orange op die ik heb gemorst en kijkt me aan op een manier van: drinken we er nog één of blijven we? Belle: een wezentje van vijf kilo die m’n dag bepaalt, me elke dag laat lachen en het bloed onder m’n nagels vandaan haalt als ze weer een ‘ongelukje’ heeft gehad in huis.

Vandaag ben ik vrij. Vrij zoals ik me elke dag voel. Een soort van opeenstapeling van vakantiedagen. Vandaag staat in het teken van deze blog, een bijna afgemaakte illustratie en een bezoekje aan een oud cliënt, die ik elke winter nog even bezoek. Hij die bijna 80 jaar is, op straat leefde en alles deed wat God verboden heeft. Hij, mijn eerste cliënt die ik op m’n 21e kreeg ‘toegewezen’ in de daklozenopvang. Hij die me toen al ontroerde, door hoe hij zijn leven leefde en niet verder keek dan het ‘nu’. Misschien hebben we met z’n allen wel meer gemeen dan we denken.
 

Sommige dingen veranderen. Sommige dingen niet. De kern blijft. Wie weet wat 2017 mag brengen in de vakantiedagen van het leven van elke dag.
 

Vanmorgen op de yoga mat: Namasté. Ode aan het leven, ode aan 2016.
LIEFS
blog

 

 

Tags:

1 Comment

  • Zakaria

    15.04.2017 at 19:01 Beantwoorden

    Wat een mooie terugblik op het jaar. En zo positief. Fijn te zijn zo ’n stuk !

Post a Comment