thumbnail_IMG_4513

Van een huis een thuis

Wat begon in een vreemde ruimte, daar eindigt vandaag de dag: ik in m’n nieuwe huis. Beetje onwennig en tegelijk m’n thuis voor het komende half jaar. Alsof het me verbaast hoe snel ik me ergens thuis kan voelen. Het fenomeen ‘thuis’, heeft alles te maken met jezelf. Samen met blij zijn met wie je bent en het leven om je heen. ‘Thuis’ draag je met je mee.
 
Vorige week nog nodigde ik een dakloze man uit die ik tegen kwam terwijl ik Belle uit liet. We kregen beiden een koffie bij ’t Ledige Erf en terwijl we op het terras zaten vroren m’n tenen er zowat af. ‘Kom je even mee naar m’n huis om op te warmen?, zei ik tegen de man. ‘Ja’, was zijn antwoord. En samen liepen we naar m’n huis al pratende over de sneeuw, zijn koude slaapplek buiten en over hoe mooi het leven eigenlijk is. Thuis nipt hij van de biologische thee die ik voor hem inschenk. Hij vertelt prachtig en ik hang aan zijn lippen. Samen bespreken we de wereld en het fenomeen ‘thuis’.
 
Zijn antwoord op mijn verhalen over hoezeer ik baal dat ik hier weg moet uit dit mooie klaslokaal en vanaf volgende week een douche moet delen is: ‘Jij hebt altijd een plek om naartoe te gaan, een thuis: met of zonder gedeelde douche’. Wijze man, denk ik. Bijna geneer ik me over mijn uitspraken, terwijl het buiten steeds harder begint te sneeuwen en hij zich verwarmd aan de thee en Belle boven op hem. Tom Waits zingt ondertussen over Martha. We luisteren naar zijn zware stem uit mijn boxen en voelen ons thuis. Ik laat hem achter in mijn huis en zeg: ‘voel je thuis, chilze en neem een douche’.
 
Een beetje in de tocht zit ik te brunchen met vriendinnetje Francis in BROEI en bedenk ik me: ‘Is het eigenlijk raar dat hij nu alleen in mijn huis zit? Mijn huis wat nu een thuis is voor hem. Hij die altijd optimistische en blij is. Daarom een thuis. ‘Waarom ook niet?’ Na een paar uur stapt hij op en bedankt hij me voor het lenen van mijn thuis.
 
Nu met de geur van verf in mijn neus, kijkend naar al m’n malle Pietje spulletjes om me heen zit ik op de grond in mijn nieuwe klaslokaal waar ik woon: ‘ Ik ben verhuisd’.
 
Geert speelt een prachtig stuk op zijn gitaar. Ik geniet van mijn uitzicht en van zijn warme stem die de ruimte vult met liefde. Boven hem meters aan kunst als een heus rariteitenkabinet. Ik heb ze verzameld, gekregen en met achter elk een verhaal.
De mooiste hangt rechts van de letterbak: “Het meisje met het rode haar lezend in de zomer”. Ik heb haar gekregen van hij die nu gitaar speelt. Het meisje wordt afgewisseld met ‘Eigen haard is goud waard’, de kitscherige glimmende kat, opa z’n zelfgemaakte houtwerkje uit de jaren ’80, G hartje L, de getekende vogel , mama haar cadeautjes en een hipster man en vrouw afgebeeld in ovalen houten lijstjes. Zo mooi dat ik er over twijfel ze beiden te laten tatoeëren op mijn armen. Ook veel tekeningen over mijn geliefde stad Utrecht, het kruis uit het verleden en dan nog niet te spreken over de schatten in de letterbak.
 
Het is net hoe je het bekijkt: kunst of kringloop. Wat is kunst? Kunst is een emotie. Dezelfde emotie die van een huis een thuis maakt. Ik, m’n emotie in m’n thuis tussen de kunstschatten waar ik me blij voel. En waar ik zo ga slapen nadat ik de gang in loop op zoek naar de gemeenschappelijke wc.
 

thumbnail_IMG_4516

Het mooie hipster-stel wat misschien ooit m’n nieuwe tattoo wordt. Met daaronder opa z’n houtsnede-werk.

thumbnail_IMG_4517

‘Eigen Haard is goud waard’, gekregen van mama. Met daarnaast het werk van Pyke Koch.

thumbnail_FullSizeRender

De hele muur met Belle eronder als fort bewaakster.

LIEFS

 

Geen reacties

Post a Comment